Novas por contido

Traballo e Benestar ten o Gabinete de persoal asesor de confianza mais inflado de Xunta de Galicia e ten tamén o primeiro posto en recortes de postos de traballo de persoal de atención directa en residencias da terceira idade e centros de menores.

Beatriz Mato necesita o asesoramento de 6 persoas, a outras 4 encargadas de facer  notas de prensa laudatorias e publireportaxes (pagados con fondos públicos)  e a 1 mais para actuar de Xefa desta nutrida nómina de asesores dos que maior salario percibe, cobra 54.378 euros do erario publico e o resto unha media de 30.000 euros anuais. Son un total de 11 persoas contratadas polo libre albedrío de Beatriz Mato e para asesorala a ela mesma, polo que parece ser en numerosas facetas de coñecemento e experiencia das que carece a conselleira nin lle poden axudar nengun dos funcionarios e persoal laboral do seu departamento.

A consellería Beatriz Mato non toca nen un euro nen reduce a desorbitada nómina de asesores e persoal de confianza ao seu servizo persoal e para darlle pompa e boato as súas actividades. Propaganda que lle consta aos cidadans galegos 350.000 euros anuais. Consideramos totalmente prescindibles a estes asesores que son escollidos a dedo por Beatriz Mato con ningunha xustificación profesional e de necesidade para o funcionamento dos distintos departamentos de Traballo e Benestar. Cargos subordinados a obedecer directrices politicas e sen funcións administrativas e de xestión, superfluos totalmente xa que o seu traballo de caracter político xa é desempeñado polos directores xerais e as labores administrativas son feitas polos Xefes de Servizo.

Consideramos, que hai unha acción irresponsable e arbitaria, de mala xestión do erario público por parte de Beatriz Mato que dende a tan predicada contención do gasto, solo se centra en suprimir postos de traballo en centros de menores, residencias de maiores, escolas infantis,etc, e mantén este tipo de contratos de asesores por riba das necesidades reais que suporian unha atención eficaz e eficiente. Os servizos sociais non poden ser un saco sen fondo onde recortar gastos e eliminar postos de traballo, para poder pagar a un éxercito de persoal de confianza en número desmedido e incontrolado con asesores políticos, persoal de gabinete, asistencias técnicas e directores xerais ao servizo do clientelismo político e non para cubrir as necesidades dos cidadans.

A CIG denuncia esta situación e solicita a reducción dos gastos suntuarios e de exclusivo e marcado cariz político. Eliminando os postos de asesores en gabinetes e a supresión deste tipo de persoal de confianza. Un xeito de contratación que nestes tempos de recortes e austeridade supon un privilexio dos conselleiros extemporáneo e de épocas nas que a Administración era o lugar ideal para colocar a amigos, parentes e compañeiros de partido.

Outras novas recentes

Mércores, 25 Febreiro 2026

A paciencia do santo Job ou o persoal subalterno que segue a esperar

Foi a principios dos oitenta cando a Xunta, aínda dependente de moitas e moitos funcionarios transferidos do estado para poder desenvolver unha administración moi nova, tamén comezou a facer múltiples procesos selectivos de persoal subalterno. Había moita demanda nas delegacións provinciais, máis tamén nunha maraña de centros de ensino repartidos ao longo do País dun...
Venres, 27 Febreiro 2026

RPTs de Cultura e Agacal; conv.concurso de traslados educ. infantil-coidadores/as e xerocultores/as-PSX (CP 26/02/2026)

Modificación da RPT de Cultura: chega 1 ano despois, polo que non era necesaria; e apertura contraditoria e inxustificada da dirección do CGAC a outras administracións, á vista do claro perfil técnico. Mentres, Agacal non negocia as modificaciónse pretende branquear a situación da dirección do CIAM, que semella ilegal; sen esquecer a proposta de cambios non xustificado noss...
Mércores, 25 Febreiro 2026

Nova reunión a tres en Medio Rural: máis do mesmo para gañar tempo e dividir ao persoal do SPIF

A Consellaría do Medio Rural volve reunir a CCOO, UGT e CSIF nun novo encontro á marxe dunha mesa formal de negociación, deixando fóra á CIG, sindicato maioritario. Non é un feito illado: é unha dinámica repetida que busca dividir ao persoal, crear titulares e gañar tempo sen afrontar unha negociación real. As organizacións que se prestan a este xogo actúan como cobertura...